محو

چقدر دوست داشتم که مثل محتشم کاشانی جرأت می‌کردم که بگویم:

ما به عهدت، خانهٔ دل «از طرب» پرداختیم

در به روی «خوش‌دلی» بستیم و «با غم» ساختیم

• گذر فصلی دیگر
• و اتمام تابستان
• و عبور آخرین جمعه اش
• بی شما
• و به یاد شما نبودن
• و غفلت محسوس وسیع فجیع من
• دریغ
• افسوس
• آه

به حرص ار شربتی خوردم مگیر از من که بد کردم

بیابان بود و تابستان و آب سرد و استسقا😭😭😭